We schrijven maandagmiddag. Ergens in een zonnige Peruviaanse tuin luistert een verdwaalde Nederlander naar muziek uit de jaren 80, zit al pennend een verhaal in elkaar te flansen over zijn leven in een vreemd land en neemt af en toe een slokje van zijn versgeperste fruitsapje. Wat voor fruitsoorten zich in het fruitsapje bevinden is niet te definiëren, maar het ziet er goed uit doet hem denken aan een zonnige tijd die zich doorgaans alleen in films openbaart. Ja, het leven ziet er totaal anders uit dan het Europese leven dat hij het merendeel van zijn leven heeft geleefd, gewenning is er dan ook niet echt bij, genot daardoor des te meer..

Waar de gemiddelde bananenkauwer hier eerst tracht uit te vogelen of ik wel helemaal goed wijs ben omdat ik als gringo hier geregeld door de straten slenter, probeer ik mij steeds wat meer thuis te voelen en mij minder opvallend te gedragen. Ik kan jullie mededelen dat dit alles slechts een illusie is en ook nooit zal gaan lukken aangezien we nog steeds een bijzondere verschijning zijn en erg `rijk´ volgens de mensen. Het beeld dat blanken rijk zijn heerst hier namelijk nog steeds, het beeld dat blanken heersers zijn heerst hier (helaas) wat minder. Ondanks dit alles probeer ik mijn hoofd koel te houden (ook met 30graden op de thermometer) want de klok tikt door en ook de tijd hier nadert met rasse schreden haar ontknoping.

Met nog twee weken voor de boeg op onze stageschool `Annie Soper´ staat ons nog aardig wat werk te doen waar wij tot op heden niet aan toe zijn gekomen. Ons drukke schema, zoals socializen, reizen, zonnen en chillen, laat het niet toe veel meer werk te doen. Zo ook afgelopen weekend, waar ik graag nog wat voor school had willen doen verdween deze wens als sneeuw voor de zon, sneeuw dat ze hier overigens alleen van plaatjes kennen. Maar goed, geen tijd dus. Dit alles kwam door de plannen om een bezoek te brengen aan Tarapoto, dat is een leuk plaatsje waar je veel geld kunt uitgeven aan mensen die denken dat wij, Hollanders, dom zijn. De reis naar Tarapoto was de eerste reis die wij alleen met z´n viertjes maakten, zonder hulp in de grote boze wereld die bestaat uit Peruvianen.
In Tarapoto, waar we na een lange rit in een combi (klein busje met daarin veel mensen) eindelijk waren aangekomen, hebben ze aardig veel leuke dingen. Allereerst hebben wij een watervalletje bezocht. Daar hebben wij onder andere water gezien, vlinders, buitenlanders en bomen. Na een half uur van veel hetzelfde te hebben gezien besloten wij onze reis te vervolgen en weer terug te gaan naar Tarapoto.
Eenmaal weer aangekomen in Tarapoto eerst maar eens zonnebrandcrème gekocht, dit nadat ik een dag eerder al aardig was behandeld door de zon en mijn bolletje het allemaal even niet meer kon handlen en aardig rood begon te zien.
De volgende fase op deze dag moest ons bij een meer brengen, een wat ons was verteld `heel mooi meer´. Eerst maar eens een taxi geregeld, een echte 4wd, oftewel een oude Toyota waarvan de motor het toevallig nog deed en er nog lucht in de banden zat. Een kilometerteller of iets dergelijks doet het nooit in deze auto´s, maar dat terzijde.
Na een te vette rit over een woestijnachtige door de jungleachtig gebied gelegen weggetje, kwamen wij terecht bij een rivier, hier moesten wij inderdaad oversteken. Nu is dit niet zo´n heel bijzonder gegeven, de motoren maakten dit alles echter des te specialer. Nu had dit reusachtige platform de beschikking over drie buitenboordmotoren, 2x 50pk en 1x 150pk, best bijzonder. Het was dan ook leuk om te zien dat de motoren het niet aankonden de boot fatsoenlijk aan te meren waardoor er een touw overboord werd gegooid en mensen de boot naar de zijkant moesten trekken. Hierna nog weer kunnen genieten van het hierboven beschreven weggetje en daarna aangekomen bij het meer. Daar hebben wij een vette boottocht gemaakt en kunnen genieten van een erg mooi en rustig gebied. Als de hemel op aarde zou zijn geweest zou het daar wel wat van weg gehad kunnen hebben. Overigens trekken wij bijna dagelijks met de beste Hemel op, één van onze vrienden / collega´s hier, uitspraak; Emel. De kat hier bij mij thuis heet ook hemel, maar dan in het Spaans; `Cielo´. Na een tijdje van het water en de waterkant te hebben genoten zijn wij weer teruggevaren naar de andere kant van het meer waar de taxi nog op ons stond te wachten. Het enige wat ons nog restte was een rit van 5uur lang met taxi, boot en combi. Reizen doen wij hier inderdaad heel gevarieerd.

Zondags heb ik lekker kunnen uitrusten om vervolgens samen met Roel alle energie eruit te gooien tijdens een potje voetbal. Waar Roel zijn kunsten mag vertonen in het doel moet ik een vaste rots in de branding voorstellen in de defensie van ons 6-man sterke team. Nadat ik eerst op Roel zijn arm ben gesprongen ben ik vervolgens zelf ook maar weer eens onderuit gegaan, resultaat; een rode, bebloede arm, het was allemaal weer genieten. Al met al mochten de resultaten er best wezen, drie van de vier potjes werden in winst omgezet.

Vandaag hebben wij nog een waterval bezocht, dit voor de verandering. Heel mooi allemaal, veel foto´s en weer een paar grote verhalen om thuis te kunnen vertellen. Voordat ik om acht uur werd verwacht op de plaza, dat is een groot plein in het centrum van de stad, heb ik eerst om zes uur ´s morgens mijn was maar even gedaan. Nu is dat niet helemaal normaal, voel ik me er ook helemaal niet goed bij, maar ben ik wel blij dat ik nu een keer schone kleren aan kan trekken.

Mensen, ik dank jullie hartelijk voor het lezen van dit verhaal. Ik hoop dat jullie er van genoten hebben, ik kan in ieder geval nog wel genieten van jullie reacties, leuk om te lezen!
Verder rest mij nog een ding te zeggen: 'Tot de volgende keer maar weer!'.