De laatste week alweer, in San Juan welteverstaan. De wijk waar wij veel dingen hebben beleeft en waarvan ook vele dingen mij nog lang bij zullen blijven. Neem nou die blauwe plek op mijn been na het voetballen, die is echt nog niet weg.

Er worden namelijk aardig wat potjes gevoetbald hier, ik kan jullie ook met trots vertellen dat Nederland, want dat moeten Roel en ik representeren, stijf aan kop staat in een poule met enkel Nederland en Peru. Maar goed, helaas kan niet iedereen tegen zijn verlies. Ik sta in Nederland al bij menigeen bekend om mijn uitstekende techniek en ook hier wil ik mijn trukendoos nog wel eens opentrekken. Helaas, vooral voor mij nu, kan niet iedereen mijn trucjes waarderen, zo ook Misael niet. Dit jochie van 13, dat ik overigens broertje moet noemen, kon het niet hebben dat ik eerst zijn broertje te kijk zette en daarna ook hem, met een truc waar David Beckham nog een puntje aan kan zuigen, volledig in de vernieling speelde. Hij gebruikte dan zelf ook een bijzonder goedwerkend trucje; de `ik trap je naar de grond´ truc. Deze had een uitstekende werking, ik klapte met een harde smak op het beton en kon genieten van een vijf minuten durende intense pijn. Eenmaal thuis gekomen werd de chaos compleet gemaakt. Waar bij een simpel hoofdpijntje de dokter gebeld moet worden werden hier alle families, er wonen er hier drie in dit appartement, om hulp gevraagd. Drie poedertjes, twee zalfjes en drie vloeibare substanties verder mocht ik eindelijk weer gaan waar ik wilde. Drie dagen later werd mij nog steeds gevraagd hoe het nou met mij ging na die val…

Wat ik trouwens erg knap vind, om even tussendoor te vertellen, is dat de jongste zoon des huizes het constant presteert om harder te praten dan het maximum aan volume dat deze laptop kan produceren, zo ook nu. Waar mijn trommelvliezen het bijna begeven en mijn gehoor mijlenver achteruit is gegaan sinds mijn komst hier, gaat deze jongen maar door. Irritatie is dan ook wel een woord dat hier op zijn plaats is, ook Roel zal dit zeker niet ontkennen. Ook in de vroege morgen, een uur of 6, weet deze jongen van geen zwijgen en lukt het hem telkens weer de slaap uit onze oren te schreeuwen, lekker wakker worden gaat op een heel andere manier kan ik jullie vertellen. Maar goed, zoals de mensen ons hier kennen blijven wij ongenaakbaar lachen en vinden wij alles leuk! En geloof mij, we vinden ook best wel veel leuk.

Ook heb ik nog een bezoekje gebracht aan de kapper hier iets verderop. Tenminste, ze noemen het hier kapper, ik geef het een naam die ik liever voor mijzelf houd. Maar goed, ik daarheen, samen met mijn amigo Misael, om mijn haren te laten knippen. Na enige tijd werd mij toch wel duidelijk dat deze beste doe-het-zelver, ik neem aan dat zij haar eigen haren ook knipt gezien de scheve lijnen, één favoriete schaar had, een uitdunschaar. Heel leuk voor die vrouw, maar niet voor mij. Nadat de haren een kwartier in de rondte hadden gevlogen was het tijd om te vluchten uit deze bizarre zaak, overigens met de laatste drie plukken haar op mijn hoofd. Eenmaal thuisgekomen kwam ik tot de ontdekking dat de laatste drie plukken die ik nog had, veel te lang waren. Misael is daarom bovenop de wc-pot gaan staan en heeft, met gevaar voor eigen vingers, de laatste lange haren op mijn hoofd gekortwiekt. Ik zal de komende tijd dan ook wat minder zeker over straat lopen nu mijn haren niet meer zo zijn als tevoren..

Vandaag zijn wij afgereisd naar de bergen, hier vlak bij huis. Op die bergen bouwen mensen hutten, huizen kan ik het niet noemen, maar toch wonen er heel veel mensen. Vreemd om te zien dat mensen `hutten´ bouwen van hout dat wij, in Nederland, nog niet eens in de kachel zouden gooien. Wij hebben dit alles kunnen beschouwen vanuit een mooi busje, waarvan de koppelingsplaten overigens een zware dag hebben gehad. Samen met een man van een stichting hebben wij de steilste bergen overwonnen en hebben wij mensen kunnen bezoeken die wij anders nooit hadden kunnen bezoeken. Ook hebben wij hier enkele mooi kiekjes geschoten, want ja, dat uitzicht mag er best wezen! Overigens deed die omgeving mij denken aan het decor van de film `Slumdog Millionaire´, een film die dan toch ineens heel realistisch wordt. De omgeving, de kleren, de mensen, de auto´s, de huizen, de straten, alles lijkt op de omgeving waar wij ons momenteel bevinden.

Maar goed, onze tijd zit er hier toch echt bijna op.. Waar Roel en ik in onze hoogste staat van concentratie onze eerste les in het Spaans aan het geven waren, overigens over Nederland, werd buiten ons medeweten om een auto geregeld om na de les, als echte sterren, via de achterdeur vlot te kunnen verdwijnen. Dit gebeurde precies zoals gepland, maar niet nadat er enkele handjes geschud werden met plaatselijke fans, of eigenlijk leerlingen. Wij werden in een busje afgevoerd naar JockeyPlaza, een groot winkelcentrum. Nadat wij eerst een bakkie pleur en een biscuitje bij de Starbucks gescoord hadden vervolgden wij onze weg naar het reisbureau. Bij dit reisbureau hebben wij onszelf voorzien van een ticket naar de zon, of Moyobamba, het is maar net hoe je het wilt noemen. Het is in ieder geval onze werkplek voor de aankomende 6 weken. Of ik daarna thuis kom? Nee, daarna heb ik nog vier weken zomervakantie. Maar goed, laten we niet te ver vooruit kijken, eerst mijn koffer nog inpakken voor Moyobamba waar wij binnenkort naar toe gaan. Wij zullen hier opnieuw aan de bak moeten voor onze stage, want daar zijn wij in de eerste plaats voor afgereisd naar Peru, écht waar.
Nb. Ze zeggen altijd dat geen nieuws goed nieuws is, dus als het journaal aanstaande maandag niets meldt over een eventuele crash met een vliegtuig in Peru zullen wij naar alle waarschijnlijkheid veilig geland zijn. Na onze landing wacht ons nog een reis van ongeveer twee uur in een bus, daarna zullen wij hopelijk wat rust vinden in een hutje in Moyobamba.

Tot zons!