… van de stageweken!

Mensen, het is weer tijd voor (iets) nieuws, aldaar verschijnt een nieuwe blog!
Ik zit momenteel in een hokje ergens op mijn nieuwe stageschool en heb besloten hier mijn blog te gaan typen. Dit vooral omdat het toetsenbord van mijn laptop mij in de steek heeft gelaten en zijn geest ergens rondzwerft in Peru. Ik wil jullie vast voorbereiden op enkele spellings- en typfouten. Deze computer hier is namelijk niet op het Nederlandsch ingesteld en transformeert Nederlandsche woorden van mij naar Spaanse woorden.

Goed, wij zijn wederom ergens beland waar wij nog nooit geweest zijn, onze nieuwe plaats heeft tevens een subtropische naam; ´Moyobamba´. Wij zijn hier uiteraard niet zomaar beland, er gaat een heel verhaal aan vooraf. Lees, geniet en bovenal: gedenk dat dit alles waargebeurd is en wij hier ook gewoon van genieten. Momenteel is het iets van 27 graden, zweet ik me de pleuris na een potje voetbal, waarbij de gevoelstemperatuur overigens een dikke 35 graden was, ben ik aan het genieten van enorm traag internet en een mooi uitzicht op enkele bergen en bomen.

We gaan nog even terug naar onze oude Hood, San Juan de Miraflores. Uitstekend naar mijn zin gehad, zo ook de mensen die van onze aanwezigheid hebben mogen genieten. Waar ik dacht toch wel vrij geruisloos te kunnen verdwijnen uit het leven van de mensen daar, is dat compleet mislukt. Na talloze tranen, cadeaus, omhelzingen en liefdevolle blikken hebben wij dan toch echt onze koffers gepakt en ons begeven naar het vliegveld.
Op het vliegveld aangekomen was het slechts een kwestie van inchecken, bakkie pleur achterover gooien en instappen.. Maar goed, dat niet voordat ik met een schaar in mijn handbagage de douane wilde passeren. De beste meneer daar vroeg mij dan ook vriendelijk waarom ik dit voorwerp mee had gebracht, tja.. Weet ik veel! Waar anderen hun scharen hadden moeten inleveren, dit denk ik gezien de grote verzameling die zich achter deze meneer bevond, mocht ik met mijn schaar het vliegtuig betreden. Waarschijnlijk had hij mijn type schaar al en was deze niet meer interessant voor zijn collectie. Het kan ook betekenen dat ik zeer betrouwbaar ben en er erg vriendelijk uitzie, toch een leuk gegeven om in gedachten mee te nemen naar Moyobamba en de mensen daar er ook mee te confronteren.
In het vliegtuig stond mij overigens een nog grotere verrassing te wachten, hetzelfde geldt trouwens voor Roel die er ook ondersteboven van was. Het was namelijk echt mogelijk om ondersteboven op de stoel te zitten, al schreven de regels in het vliegtuig dit anders voor en dus hebben wij ons keurig gedragen, zoals altijd. Waar wij onze weg zochten naar onze seats en talloze opgevouwde mensen zagen, kregen wij een plek met meer dan een meter beenruimte. Ik vroeg mij al geruime tijd af waarom het vliegticket toch zo duur moest zijn, alles werd duidelijk op dat ene momento. Ik lag dan ook half op het puntje van mijn stoel met mijn benen zover mogelijk naar voren om zoveel mogelijk waar voor mijn geld te krijgen.
Ik kan jullie vertellen dat ik heb genoten van de vlucht en deze zowel letterlijk als figuurlijk voorbij vloog.

Eenmaal aangekomen op het vliegveld stonden ons ook weer verscheidene dingen te wachten, bijvoorbeeld die enorme muur waar ik tegenaan liep, die muur die warmte heet. Verder stond er nog een aardige man met een taxi op ons te wachten. In deze taxi hebben wij drie uur kunnen genieten van een chauffeur die zijn busje redelijk goed over het slingerende asfalt door de bergen heen manouvreerde. Het was tevens genieten van een grandioos uitzicht, een lekke band, een misselijk meisje naast mij in de bus met een plastictas onder haar neus, slechte Peruviaanse muziek en enkele zweetdruppels die van mijn hoofd op mijn shirt drupten. Na deze drie uur werd ik uit het busje getrapt, werd mijn koffer van het dak geplukt en werd ik gedumpt in een huis met een man, een vrouw en dochter. Al deze personen mag ik de komende tijd trouwens als familia beschouwen, al is het ook goed als ik dit huis als hotel beschouw. Groot minpunt is toch wel dat ik mijn eigen was moet doen, in mijn vorige woonplaats vond ik het al vervelend dat ik alles zelf moest opvouwen. Voor diegenen die denken dat ik dan nu eindelijk een beetje zelfstandig ga worden; dream on.. Wel heb ik een eigen kamer met drie bedden (jullie kunnen dus altijd een nachtje komen logeren), een kast die te groot is voor de hoeveelheid kleren die ik mee heb, een bureau dat net iets te klein is en een spiegel die te laag hangt, tenzij hij is bedoeld om vooral niet mijn hoofd te kunnen zien. Het bed kan ik elke ochtend helaas maar tot een uur of half 7 gebruiken, 7uur wordt deze beste meneer namelijk op school verwacht in een wit blousje van 1 euro 25. Toen ik hem kocht had het blousje trouwens meer weg van een zwart, dan een wit blousje.

Oké, het is nieuwe dag en er is nieuws! Ik ben weer in staat normaal te typen, dit alles heeft te maken met een gloednieuw gekocht toetsenbord! Toch maar even met Roel, die barstends veel verstand heeft van techniek, naar een winkeltje geweest om een echt Peruviaans toetsenbord te kopen. Echt Peruviaans? Jup! Deze zien er toch anders uit dan de toetsenborden die ik tot op heden gewend was, ook hebben sommige knopjes net weer andere functies, heel vervelend allemaal.. Maar goed, alles beter dan die meuk die ik van huis uit heb meegekregen en drie keer zo luxe.

Als laatste nog kort even wat over het eten hier. Het komt namelijk nog geregeld voor dat ik verschillende soorten `voedsel´ achterover probeer te werken zonder dat ik er van kan genieten, maar dit alles vind steeds vaker met groot succes plaats! Tomaten slik ik bijna heel door, ze zijn hier iets kleiner van formaat, en papaya weiger ik na enkele braakneigingen. Voor de rest eet ik best normaal, rijst met gebakken ei en gebakken banaan bijvoorbeeld. Dit is het proberen thuis ook best waard, gewoon om het gevoel van Peru een beetje in huis te halen, denk mijn aanwezigheid erbij en het feest is compleet. Maar goed, al met al heel gezond dus. Ook heeft de man des huizes mij verteld dat zijn overtuiging niet samengaat met drank, sigaretten en clubs. Dit alles vermijdend én het feit dat ik elke dag meer dan de dagelijks aanbevolen hoeveelheid fruit eet, zegt dus dat ik werkelijk waar super gezond bezig ben en steeds meer zin krijg in een koud verfrissend biertje.

Dit alles wilde ik graag met jullie delen, vandaar dat dit verhaal op mijn blog verschenen is. Graag tot de volgende keer, pas goed op jezelf en denk aan mij.

Ik wil jullie allen, als laatste bericht, nog hartelijk bedanken voor jullie reacties en voor het lezen van mijn verhalenbundel.

Peru, het land..
..waar Allianza Lima de klok slaat en ik belangrijke uitslagen alleen via het internet kan bezichtigen. Ja Martin, ik mis dus degelijk wel iets, haha!
..dat het hele jaar door de zomer kent
..waar het binnen twee minuten kan veranderen van grote droogte naar een serieuze watersnoodramp
..het land waar ze mijn favoriete gel niet verkopen en mijn voorraad daarvan op begint te raken
..waar zelfs ik soms stil ben. Al ligt dat meer aan de taal dan aan andere dingen
..waar wij nog steeds nagekeken worden op straat
..waar ik mij dagelijks de pleuris zweet
..waar het laden van een internetpagina gemiddeld een minuut duurt
..waar met bananen de meest gevarieerde gerechten gemaakt worden
..waar mijn voeten meer zweten dan stappen zetten