Mensen, het is weer zover, er is weer ongeveer een week verstreken en dus tijd voor een nieuwe blog! Aangezien we elke dag teveel dingen beleven heb ik de agenda van Roel er even bij gepakt, die jongen houdt namelijk elke dag netjes bij wat wij hebben ondernomen en vooral wat wij hebben moeten ondergaan… Een korte status update: zakdoek paraat, iPod draait en de internetverbinding is verbroken. Met mij is verder alles ok, op een chronisch slaaptekort na. Dit omdat ons per nacht bijna niet meer dan 7uur slaap word gegund.

Daar Roel en ik hier ongekend populair zijn blijken er geen grenzen te zijn. Waar kinderen aanbellen voor handtekeningen dachten wij de top te hebben bereikt bij de plaatselijke bevolking, vooral bij de kinderen. Maar goed, ook bij volwassen mensen blijken wij ongekend populair te zijn. Waar SBS, RTL en Veronica al verscheidene liefdesproblemen de wereld uit hebben geholpen, mochten ook wij aan de bak. Woensdagavond, 7 september jongsleden. Waar wij dachten lekker te kunnen relaxen na een zware dag bleek de avond iets anders voor ons in petto te hebben daar een zekere Jose ten tonele verscheen. Deze man, een ware casanova, had zijn vriendin, op wat een romantisch avondje had moeten worden, laten barsten. Enige oplossing; redding zoeken bij die gekke Hollanders. Het moment suprême... Het werd tijd voor een heus spotje waarin deze, toch niet zo heel grote meneer, zijn spijt zou betuigen en wij, Roel en ik, ons beste beentje zouden voorzetten om hem te helpen. Het spotje staat overigens op Youtube en kan door iedereen op deze aardbol worden bewonderd, voor verdere info: http://www.youtube.com/watch?v=ViK Lyxc4aZk

Waar ik in een vorige episode van deze verhalenbundel al wat heb verteld over het reizen met de bus, wil ik daar nu graag nog even op doorgaan. Aangezien mijn Spaans, en dat van Roel naar mijn mening ook, nog wel wat bijgespijkerd kan worden hadden wij een afspraak met een ware Peruviaanse. Tijdens dit afspraakje zouden wij ons volledig storten op de Spaanse taal, onze Nederlandse chicks zouden overigens ook komen. In tweetallen zouden wij afreizen naar het centrum van Lima, normaal gesproken iets meer dan een uur met de bus. Net nadat wij hier de deur hadden dichtgeslagen en onze weg richting de bus wilden inzetten, kwam de vrouw des huizes aanlopen; waar wij heengingen. Nou, easy; Spaanse les in het centrum van Lima. De naam Lima was echter nog niet uitgesproken of de vrouw stelde al voor om even mee te reizen, geen haar op mijn hoofd die ook maar een beetje `ja´ knikte. Na overleg, met een steeds groter wordende groep bezorgde vrouwen uit de buurt, konden wij onze weg na een paar kleine leugentjes een kwartier later vervolgen. Wij zouden met de meiden reizen (not), hadden geen geld mee (sure), en zouden overstappen zodat wij zeker zouden weten dat wij de goede weg namen (haha!). Geen van deze dingen was gemeend, maar goed, het was onze enige uitweg (vergeving is overigens gevraagd). Dus met onze eigenwijze kop de eerste en beste bus ingestapt die ook maar enigszins de goede kant op zou gaan, na anderhalf uur en na half Lima te hebben gezien, kwamen wij aan op de plaats van bestemming. Echter, een half uur te laat en geen bekende kop meer te bekennen. Na enige tijd door de stad te hebben geslenterd besloten wij moe en afgepeigerd terug te gaan naar ons huis. Het enige wat nog restte was een bus pakken, uiteindelijk werden dit er wat meer dan één enkele bus. Waar een man ons toch echt duidelijk maakte naar San Juan af te reizen met zijn bus, bleek dit een uur later toch niet het geval. Ongeveer nog net zover van huis alleen aan de andere kant van onze `hood´ stonden wij hopeloos verlaten en 0,50 eurocent armer buiten op een stoep. Waar Roel bijna in tranen uitbarstte besloot ik mij mans te tonen en op zoek te gaan naar een bus die ons wel even thuis zou afzetten. Na bij een paar bussen navraag te hebben gedaan naar de bestemming daarvan kreeg ik steeds, voor ons, een negatief antwoord. Uiteindelijk stonden Roel en ik beiden met bibberende knieën op de stoep en kwam een oud vrouwtje, duidelijk wel met een goed hart, ons te hulp geschoten. Wij werden op de bus gezet die aardig de goede kant op zou reizen en waren deze vrouw meer dan dankbaar. Goed, een dik uur later kwamen wij op enigszins bekend terrein terecht en met een heuse moto taxi, die dingen zijn hier overigens erg hip, hebben wij de laatste kilometers afgelegd. Roel zou Roel overigens niet zijn om deze man nog proberen op te lichten voor omgerekend 0,25 eurocent. Helaas faalde hij in deze missie en kwam de moto taxi, nadat wij snel waren weggelopen, ons nog even achterna voor die ene sol, fail / shame / dutch!

Roel en ik schijnen overigens ook, en dat is best groot nieuws, over de juiste looks te beschikken! Wij hadden al wel door dat wij werden aangekeken op straat, maar nu weten wij ook waarom. Mooie haren, mooie ogen en een goede houding spreken hier boekdelen. Ook hebben wij hier allebei onze eigen chick, als we de kids des huizes tenminste moeten geloven. Waar Roel het moet doen met zijn meid van de bruiloft zoek ik het dichter bij huis, het meisje onder dit huis, de `tiendachick´, schijnt enorm goed bij mij te passen. Een tienda is overigens een winkeltje en deze chick is de dochter van de bazin van deze miniwinkel, afmetingen mas o menos 4x5mtr. Ik kan mijn geluk overigens niet op want vrijdag zijn Roel en ik uitgenodigd voor een etentje hier beneden, toeval?! Laten we het hopen! Een relatie in deze streek van de wereld zie ik namelijk (nog) niet echt zitten. Wordt vervolgt…

Het eten thuis is overigens prima te doen. Elke dag rijst met kip en dan een ander sausje is immers ook variatie, dat is tenminste de gedachte die hier heerst. Overigens waren wij een paar dagen geleden volledig van de kaart daar wij zowaar spaghetti voorgeschoteld kregen, zowaar een dag zonder rijst! De volgende dag zaten wij dan ook meer op de wc dan in de klas. Voor de rest eten wij hier voornamelijk brood, zowel ´s ochtends als ´s avonds. ´s Ochtends krijgen wij overigens een enorm gezond drankje, dat schijnt in ieder geval zo te zijn. Ik kan wel vertellen dat het toilet er inderdaad steeds gezonder uit begint te zien, wijzelf proberen met man en macht het drinken van dit drankje te ontwijken. Het drankje heeft namelijk meer weg van een mislukt brinta-papje dan een lekker bekertje chocolademelk.
Ook worden wij elke dag weer geconfronteerd met een enorme taalbarrière. Waar wij denken na elke keer leren een soort van gesprek te kunnen voeren, wordt deze hoop knetterhard de grond ingeramd door de mensen hier. Echter is dit ook een ideaal middel om de afwas te ontwijken, want ja; `No entiendo´.

Oké, dit was het weer voor deze keer.. Het is overigens een nieuwe dag en via internet luister ik naar Ajax – Olympique Lyon, iets wat ik hier helaas niet kan kijken.

Hieronder nog enkele feitjes over Peru, het land waar..
…de onderbuurvrouw met haar gelach veel weg heeft van een mitrailleur
…placemats helemaal in-, en tafelkleden uit de mode zijn
…waar haar steeds langer wordt
…waar ik een drankje moest proberen dat mij deed denken aan een van mijn beste rochels ooit, niet lekker, maar vol vitamines
…waar je al een hit bent als je achter in de klas zit
…waar ik een `gringo´ word genoemd, iets dat net zoiets als `neger´ in NL betekent
…waar wij ´s avonds de straat niet op mogen met z´n 2´en als gringo´s zijnde
…waar mijn iPod ook ´s avonds de nodige overuren maakt
…waar de koffers niet onder mijn bed pasten waardoor deze heel professioneel met stenen van de straat is opgehoogd.
…waar wij na een dikke twee weken eindelijk een dag geen rijst hebben gehad
…waar kinderen aanbellen voor handtekeningen