`t Is misschien allemaal niet te geloven, maar ook deze keer heb Ik weer genoeg te vertellen. Veel dingen meegemaakt, zowel vreemde als leuke. Mijn toestand momenteel; stabiel en gelukkig. Het is bij jullie nu half 12, hier is het half 5. Radio Veronica staat aan en er ligt een jochie van 13 met mijn iPod te spelen, genoeg redenen voor een goed verhaal.

Het begon allemaal met een bruiloft, een bruiloft ja. Waar velen van jullie nu al denken dat dit bijzonder leuk en één groot feest was, kan ik jullie gelijk uit de droom helpen. Het was he-le-maal niet leuk, niets, nada, noppes. Genieten kon niet, drinken was zonder alcohol en waar in Nederland gedanst wordt zit hier iedereen in de koude wind op een plastic stoel. Enige voordeel was dat er allerlei soorten hapjes werden gebracht, dit in plaats van het te moeten ophalen. Dit `feest´, dat meer weg had van een rouwstoet, beviel mij geen moment. Goed, iets verder terug in de tijd. Waar Roel eerder al gestrikt was voor een actieve rol tijdens de bruiloft is mij hetzelfde overkomen. Samen met een lokale `schoonheid´ mochten Roel en ik beiden de rode loper richting het altaar betreden. Gelukkig voor ons konden wij een afslag eerder nemen en hoefden wij niet in het huwelijk te treden met onze Peruviaanse chick. Deze twee chicks zijn overigens op een doordeweekse late avond bij de kerk geronseld waarna er nog snel naar een plaatselijke shop moest worden afgereisd om twee jurken te regelen. Overigens werden er gelijk twee pakken gehuurd voor Roel en mij. `Want´, zoals de man des huizes zegt `jullie zijn mijn zonen en moeten er netjes uitzien´. Dit hele grapje heeft mij uiteindelijk toch weer een hele avond en 30 soles gekost, omgerekend iets van 8 euro. Mijn pak moest trouwens wel worden aangepast, het was namelijk te klein, vreemd eah?! Mensen zijn hier van een kinderformaat en ik ben een reus, dit voor de onwetende onder ons.

Afgelopen week hebben wij een heuse cursus bus-touring gehad, kleine jongens worden immers groot. Grote jongens worden overigens nog groter en leren hun eigen wegen te kiezen. Waar eerst de taxi nog als goedkoop werd gezien, zien wij dat nu als één grote geldklopperij. De bus nemen is namelijk goedkoper dan lopen! Voor een uur in de bus toeren én de kans dat je knappe vrouwen ziet betaal je maar liefst 0,25 eurocent. Gruwelijke prijzen voor een gruwelijke rit, want dat is altijd nog intens genieten. Het voordeel dat mijn schoenen nu niet aan slijtage onderhevig zijn doet mij dan ook enorm goed, ik zit te genieten in een bus waar ik niet rechtop in kan staan en waar ik niet tussen de banken pas. Maar oké, mini plaatsen voor mini prijzen. Deal!

Ondertussen heb ik trouwens meer ruzie met het internet en de streaming van radio Veronica dan dat ik een verhaal aan het typen ben. De internet verbinding is hier als een bos rozen, het sterft af! Maar goed, wij mogen niet klagen. Dit schijnt een verbinding te zijn van één uit duizenden, de rest van de 999 zullen wel beter zijn.

En wat is deze wereld toch weer klein beste mensen, zeer klein lijkt het wel. Waar wij dachten helemaal alleen een eind weg van huis te zijn, zijn er meer die datzelfde meemaken. Afgelopen zondag; wij heel braaf naar een kerk een eindje verderop, een euro met de taxi. Heel leuk zo´n kerkdienst, snap er alleen maar weinig van. Het mooie was dan ook dat er een heuse Schot aanwezig was, deze beste man blijkt hier niet alleen aanwezig te zijn maar hier al verscheidene jaren te wonen. Na een enig verhaal van de man, in het Engels overigens, werden wij bij hem op zijn werk uitgenodigd. Deze beste man is er niet zomaar één, hij is directeur van een vrij rijke school. Goed, leuk om rond te lopen op deze school en veel te zien! Zowaar kwamen wij echter ook een Hollandse tegen op deze school, en nog één, en nog één, en nog één! Een heuse familie is hier neergestreken om hier een jaar of 6 te bivakkeren. Het moge ook geen toeval heten dat ik, voordat naar Peru ging, een verhaal van een familie op internet heb gelezen. In het verhaal ging het over een overval, dit was het enige wat mij was bijgebleven plus het feit dat deze mensen 6 jaar zouden blijven. Kortom; er ging een belletje rinkelen! En ja, het was dezelfde familie, heel vreemd. Over een paar weken reizen wij overigens af naar Moyobamba, heel toevallig gaat onze Schot daar ook heen, naar een zusterschool van de school waar hij directeur is, heel toevallig dezelfde school als die school waar wij stage gaan lopen.

De eerste stagedag zit er trouwens ook op, deze bestond uit een hele rondleiding in het scholencomplex. Aangezien wij vandaag naar de hierboven beschreven school zijn afgereisd begint morgen onze tweede stagedag. Een groot contrast als je kijkt naar de stageschool, waar men het duidelijk moet doen met minder cash, en de school waar wij vandaag zijn wezen kijken. Ik voel mij inmiddels steeds meer een gangster en leer al aardig stoer kijken, een pré hier in de straten.

Tja, Peru, het land..
..van grote contrasten tussen arm en rijk
..waar mijn zakdoek meer op een natte dweil lijkt
..waar mooie vrouwen enkel en alleen op tv zijn
..waar mensen erg gastvriendelijk zijn
..waar ik verscheidene homies heb ontmoet
..waar ik een blouse heb gekocht en draag
..waar mijn iPod meer op een gameconsole lijkt dan een muziekspeler
..waar het eten dat ´s avonds over is ´s ochtends bij het ontbijt wordt gegeten
..waar ik mij bevind!
..waar het asfalt als heuvels worden gezien en gaten de meerderheid vormen

Bedankt voor het lezen en foto´s volgen! Ameyoto!