Numero uno!

Lieve mensen, we zijn ondertussen al weer een tijd verder en dus is het ook weer tijd geworden voor een nieuw verhaaltje over mijn laatste belevenissen aan de andere kant van de wereld. Je staat momenteel weer op het punt om mijn levensverhaal te lezen, eentje die steeds iets minder interessant wordt. Ik voel mij momenteel, 09-10-2011, niet geheel fit, heb wel eens betere dagen meegemaakt en ben vrij moe.. Nu klinkt dit allemaal vrij negatief, maar het valt mee, ik weet nog steeds te overleven hier en het gaat de goede kant weer op. De grote vraag luidt dan ook; hoe heeft het zo ver kunnen komen?

Het begon allemaal op een, op het eerste oog, onschuldige dinsdag, 04-10-2011. Waar wij Nederlanders al eerder in de week verscheidene plannen hadden gemaakt om tijdens onze welverdiende vakantie een stuk van Peru te gaan bezichtigen, werden deze plannen helaas stuk voor stuk afgewezen op het gebied van veiligheid. Wij blijven immers gringo´s en gringo´s kunnen niet voor zichzelf zorgen in een vreemd land met vreemde mensen en bovenal vreemd hoge bedragen voor ons als gringo´s zijnde. Uiteindelijk besloot er een vrouw, vrij bekend bij ons, met ons mee af te reizen naar een verder weg gelegen gebied, daar zouden wij gaan genieten van een hoge berg met daarbovenop afgebrokkelde huizen van een paar honderd jaar geleden. Dit hele verschijnsel draagt de naam `Kuelap´, dit voor de geïnteresseerden onder de lezers.
De reis richting het hele gebeuren duurde zo´n vijf uren lang. Tijdens deze reis konden wij genieten van knappende oren, een jonge taxichauffeur die best hard kon rijden (ook bergopwaarts), voldoende wegwerkzaamheden waardoor je bij de reistijd nog wel een uur op kunt tellen en genoeg mooie uitzichten om een leuke foto te schieten. Al met al was deze taxirit zeker de moeite waard en ´s avonds kwamen wij veilig en wel aan bij een hostel. Goed, voor het slapen gaan eerst een hapje eten om op kracht te komen en de volgende dag wederom de beuk er in te kunnen gooien. Dit hapje eten smaakte goed, de bijwerkingen waren echter niet mis. Waar wij na het eten nog even de straten door gingen slenteren in dit door de mensheid bijna vergeten plaatsje, verliet Roel ons en begaf hij zich naar zijn nieuwe bed. Dit alles met een paar flinke krampen waarbij genot ver te zoeken was.
De volgende dag verging het Roel een klein beetje beter en wij gingen dan ook met z´n allen de berg op, dit alles ongeveer 3000 meter de lucht in. Eenmaal aangekomen, onderweg uiteraard weer genoten van een prachtig uitzicht en dit keer een taxichauffeur die meer goeds met de mensen voor had dan zijn taxi, begon het bij mij ook allemaal iets meer te borrelen dan dat ik gewend ben van mijn lichaam. Bovenop de berg nog enkele duizenden meters gesjouwd, iets van 2,5 kilometers, en op de top kunnen genieten bijzonder mooi weer, afgebrokkeld bouwsel, een zieke Roel en later ook een zieke Raymon. Waar Roel de eerste was die zijn avondeten van de vorige dag voor de tweede keer ging bekijken ben ik, zoals altijd, trouw gevolgd. De terugreis was dan ook een regelrechte ramp en het genot was ver te zoeken, zowel voor mij als mijn medereizigers die meerdere malen van minder frisse taferelen hebben kunnen genieten. De balans opmakend; qua aantal keren sta ik op nummer één, als het om liters gaat voert Roel de ranglijst aan. Eenmaal in het hotel aangekomen ben ik gaan slapen om vervolgens de volgende dag, mij een stuk fitter voelend, de ogen weer open te doen en terug huiswaarts te keren. Al met al was het een hele belevenis en heb ik hier ook best nog wel van kunnen genieten. Er zijn dan ook genoeg mooie kiekjes geschoten, als ik daar wat grote verhalen bij verzin weet niemand in Nederland dat ik de helft niet heb gezien.

Tijdens het maken van de verscheidene busreisjes is het niet alleen de verkeersveiligheid dat mij zorgen doet maken, maar ook het spellen van mijn naam door de plaatselijke bevolking. Waar ik mij in Nederland nog al eens verbaas over de manier van spellen van mijn naam, is het hier helemaal een feest. Over mijn voornaam struikelt menig persoon nog wel eens, mijn achternaam is wat dat betreft een eitje, in Nederland althans. Ik heb hier kennis gemaakt met de meest belabberde spelling van mijn achternaam ooit, het luidt als volgt: `Dehhea´. Enkele minuten eerder werd mijn volledige naam overigens nog geschreven als `Raynon Debber´. Creatief zijn ze hier dus zeker wel, wat dat betreft kan ik hier ook nog heel wat leren.

Goed, nu is het alweer een week geleden dat ik het bovenstaande verhaal getypt heb, een tijdje geleden dus. Ik heb het nog niet eerder geüpload omdat ik dacht dat ik nog wel iets bijzonders zou gaan beleven afgelopen week, of anders wel dit weekend. Helaas is het niet gebeurd en gaat het naar mijn verwachting ook niet meer gebeuren. Waar wij eerst nog naar een leuk plekje wilde gaan ergens in de buurt, dacht mijn lichaam er anders over en dus ben ik maar weer eens ziek geworden. Gelukkig is dat ten heden dage verleden tijd want ik ben er wederom weer helemaal bovenop. Ik heb zelfs de was alweer gedaan en dus kan ik aankomende week weer fris op school verschijnen.
Ook kan ik jullie mededelen dat ik op de helft zit van mijn verblijf aan de andere kant van de wereld, Peru dus. Ik heb er meer dan zeven weken opzitten en heb er minder dan acht te gaan. De aankomende drie weken zullen in het teken staan van stage, zwoegen en zweten. Zweten doe je hier namelijk non-stop, het is hier bloedheet en het wordt steeds warmer. ´s Avonds, als ik in slaap probeer te komen, ben ik in staat om na een uur mijn kussen uit te knijpen en is mijn bed veranderd in een heus waterbed, luxe ten top dus! En over luxe gesproken, die koude douche hier is écht te gek. Het liefst zou ik er de hele middag onder willen staan, zij het niet dat ik dan een lamme nek krijg omdat ik te groot ben voor ´t ding. Als ik overigens de schakelaar omzet, zodat ik warm water krijg, is het zaak om vooral niet tegen de douchekop aan te stoten met mijn hoofd, anders krijg ik namelijk een lekkere elektrische opdonder.
Ja, ik vermaak mij hier nog wel. Af en toe krijg ik zelfs bezoek van een vleermuis of salamander op mijn kamer, zal mijn benieuwen wanneer de eerste logees uit Nederland aan de deur verschijnen...

Groet'n thuus, bedankt voor het lezen en als je nog wat te melden hebt, voel je vrij :)

Peru, het land waar..
..PSV shirtjes roze zijn, wat dat zegt moet je zelf maar bedenken
..je na een boswandeling zeker 15 tot 20 muggenbulten in ontvangst mag nemen
..Honda hip is en je er niet bij hoort als je er geen hebt
..ik constant dezelfde muziek luister bij gebrek aan beter
..ik mij afvraag of jullie in Nederland nog wel kip en banaan kunnen eten, dit gezien de hoeveelheid die hier word weggewerkt
..een helm dient ter versiering van je brommer, bijvoorbeeld hangend aan je stuur, en niet ter bescherming van je hoofd
..Koos Spee een nieuwe carrière kan starten en waarschijnlijk binnen een dag overspannen zal zijn (voor degenen die het niet weten; dat is die grijze man die van zeer veilig verkeer houdt)
..ik elke keer het meest eten krijg en het minst opeet van ons alleen hier thuis
..ik langer bezig ben met het wassen van mijn kleren dan de zon met het drogen ervan